DEKALOG RODZICA PIERWSZOKLASISTY
	Nie wyrażamy się lekceważąco o nauce, bo dziecko jest wiernym słuchaczem i bacznym obserwatorem. 
	Unikajmy okazywania dziecku współczucia z powodu „nadmiaru zajęć” doskonale sobie z tym poradzi. 
	Stwórzmy przyjemną atmosferę i otoczymy dziecko serdeczną opieką. 
	Pamiętajmy, że być serdecznym, nie znaczy być pobłażliwym. 
	Nie wyśmiewajmy słabych efektów pracy dziecka, nie porównujmy  z innymi dziećmi i nie ośmieszajmy przed rówieśnikami. 
	Z umiarem stosujmy nagrody i kary, nie nadużywajmy jednych bądź drugich.
	W przypadku trudności w nauce, wykażmy cierpliwość i wyrozumiałość, postarajmy się znaleźć przyczynę niepowodzeń.
	Kontaktujmy się często z nauczycielem – wychowawcą zaufajmy mu, informujmy go o swoich spostrzeżeniach, on też jest bacznym obserwatorem waszego dziecka.
	Nauczmy się słuchać i rozumieć własne dziecko, nie odtrącajmy do, nawet wtedy kiedy jesteśmy zmęczeni. 
	Dostosujmy własne oczekiwania i wymagania do możliwości dziecka.
CO POWINNIŚMY WIEDZIEĆ O NASZYM DZIECKU I JEGO ROZWOJU
	Dziecko przychodzące do szkoły jest dojrzałe do rozpoczęcia systematycznej nauki, dostosowanej do jego możliwości umysłowych. 
	Ma opanowane wiele pojęć, przyswojony wystarczający zasób słów i umiejętności formułowania zdań. 
	Jest prawidłowo rozwinięte fizycznie, nieco wyrośnięte, bo w okresie przedszkolnym rosło w górę; teraz będzie tężało. 
	Rozwój fizyczny dziecka przebiega dalej, a mięśnie są jeszcze słabe, kościec miękki i plastyczny. W skutek tego każda dłuższa nieprawidłowa postawa przy siedzeniu, może wpłynąć deformująco na kręgosłup, dlatego należy zwracać szczególną uwagę na prawidłową postawę dziecka. 
	Trwa proces wyrastania zębów stałych, łatwo więc o deformację uzębienia – wymaga to kontroli u lekarza stomatologa. 
	Dziecko jest bardzo ruchliwe, dzięki temu nabiera sprawności ruchowej, zwiększa pojemność płuc i objętość klatki piersiowej. 
	Do prawidłowego funkcjonowania potrzebuje racjonalnego rozkładu dnia, poza nauką musi mieć dużo ruchu, rozrywki i czasu na wypoczynek. 
	Dziecko musi mieć świadomość, że jest kochane, ma zapewnioną opiekę, serdeczność i troskę. 
POTRZEBY PIERWSZOKLASISTY
	Nie psuj mnie dając mi wszystko, o co Cię proszę. Niektórymi prośbami jedynie wystawiam Cię na próbę. 
	Nie obawiaj się postępować wobec mnie zdecydowanie. Daje mi to poczucie bezpieczeństwa. 
	Nie ochraniaj mnie przed konsekwencjami tego co zrobiłem. Potrzebne mi są również bolesne doświadczenia.
	Nie przejmuj się zbytnio moimi małymi dolegliwościami. Pomyśl jednak czy nie staram się przy ich pomocy przyciągnąć twojej uwagi.
	Nie gderaj. Będę się bronił, udając głuchego.
	Nie przeceniaj mnie. To mnie krępuje i niekiedy zmuszony do kłamstwa aby nie sprawić Ci zawodu.
	Nie zmieniaj swoich zasad postępowania w zależności od układów. Czuje się wtedy zagubiony i tracę wiarę w Ciebie.
	Nie zbywaj mnie, gdy stawiam Ci pytania. Ja znajdę informację gdzie indziej, ale chciałbym żebyś ty była moim przewodnikiem po świecie.
	Nie mów, że mój strach i moje obawy są głupie. Dla mnie są bardzo realne.
	Nigdy nawet nie sugeruj, że Ty jesteś doskonały i nieomylny. Przeżywam bowiem zbyt wielki wstrząs gdy widzę, że nie jesteś taki. 
Aby wychować dziecko o dużej wrażliwości moralnej, otwarte i tolerancyjne warto:
•	okazywać dziecku miłość już od chwili jego poczęcia;
•	stosować łagodne i ciepłe metody wychowawcze, nie polegające jednak na nadmiernym rozpieszczaniu, co raczej demoralizuje, niż przekonuje o miłości;
•	znaleźć codziennie czas na chwilę wspólnej zabawy i rozmowy;
•	konsekwentnie egzekwować wymagania, dostosowane do wieku - nie za duże we wczesnym dzieciństwie, nie za małe w późniejszym, 
•	szanować się wzajemnie, nie lekceważyć, nie ośmieszać i nie ranić w żaden inny sposób poczucia własnej wartości dziecka;
•	nie stwarzać wrażenia, że zawali się świat, kiedy zostanie popełnione wykroczenie – o wszystkim można spokojnie porozmawiać;
•	unikać negatywnych ocen dziecka typu: „Jesteś zły”, „Jesteś głupi”. Złe lub głupie może być tylko zachowanie, konkretny uczynek, a nie osoba dziecka. Oddzielajmy więc niewłaściwe zachowanie od osoby, krytykując zawsze to pierwsze.
•	informować dziecko o własnych oczekiwaniach. Rodzice spędzają za mało czasu na rozmowach z dziećmi na temat wartości, zasad i ich  znaczenia.

 „Mamo tato kochajcie mnie bo inaczej nie będę kochać, będę nienawidził, będę agresywny”. 

„Przytulcie mnie” 

„Mamo, tato, chroń mnie, bo inaczej będę bał się świata.” 

 „Mamo, tato, pozwólcie mi działać, powiedzcie co robię dobrze”. 

„Mamo, tato rozmawiajcie ze mną byście mogli mnie poznać, i dowiedzieć czego się boję. Inaczej będę szukał ucieczki do tych, którzy mnie wysłuchają.” 

 „Więc nie krytykujcie mnie, w każdym dziecku jest coś, co może być jego siłą, wartości, zaletą.” 

 

CO RODZICE WIEDZIEĆ POWINNI